E onde se foi a
última hora, a última hora e media? Non ten a sensazón de se ter quedado
durmido; se así fose, tería a boca seca. Ademais, o cinceiro está cheo, e
lémbrase de telo valeirado cando chegou a casa. Ou quizais foi onte. Non é
doado distinguir un día de outro, últimamente.
O caso é que xa é
noite.
Cambios. Moitos
cambios, pensa. E non se refire o deterioro, tanto o dil mesmo como o da casa,
ambos evidentes. Ve o deterioro, o declive, como unha evolución lóxica das cousas. Os
cambios, en troques, son coma vermes que
se introducen no tecido da vida sen permiso, e o convirten en algo distinto.
Agora suceden
cousas que antes non ocorrían, fai cousas que antes non facía. Por exemplo, o
das listas. Que él saiba, nunca foi de facer listas; agora fainas de seguido. O
principio, listas da compra, xa se sabe, tantos iogures, tantos litros de
leite, conxelados, área e comida pró gato, esas cousas. Logo, listas de tarefas
pendentes, ir a correos, ir o banco, ir a tal ou cal sitio e facer tal ou cal
cousa. Despois o tema das listas foi a mais.
O gato se
espereza e o olla coma se non o
coñocera, ou, mais ben, coma se non estivese seguro de quen é ese home que fuma
sentado á mesa da cociña. Desconfiado. Boeno, él, o home, tampouco está moi seguro de seguir sendo él.
Últimamente.
Listas: os grupos
musicais mais sobrevalorados da historia. Queen á cabeza. Esta era doada.
O gato é un espléndido macho lairanxa.
Góstalle o pan de molde. Tamén lle gosta vela tele, sobre todo os anuncios.
Góstalle o free jazz, Pharoah Sanders, cousas así.
É moi raro.
Dase conta de que
non puido valeirar o cinceiro cando chegou a casa, porque hai tres ou catro
días que non sae.
Listas: a xente
que marchou, que xa non está entre nos. En continua progresión.
Listas: a xente
que bota en falla. Melancólicamente curta: cinco nomes.
Supostamente o
gato está castrado, pero él, o home, ten as suas dúbidas. O veterinario lle dixo co fixera, e
cobroulle unha boa pasta, o ano pasado. Ou o outro. Pero él cre que se segue
comportando igoal que antes, e cre que un animal debería modificar a sua
actitude tras ser castrado.
Pon un disco no
prato. Onette Coleman. Antes o detestaba (“antes”?). Cada vez lle gosta mais.
Cambios.
Pensa cousas
novas, distintas. Por exemplo, que a vida non é algo continuo. Que un viva
cincoenta ou oitenta anos non siñifica que un esté vivo durante cincoenta ou
oitenta anos. Un está vivo a veces, de cando en vez. Non é que esté morto o
resto do tempo, non exactamente, pero vivo tampouco. Unha cousa intermedia.
É incapaz de
seguer nengún programa de televisión que dure mais de dez minutos.
Agora chora con
facilidade. Calquer anuncio no que aparece un can, un neno, un vello, móveo ás
bagoas. Senilidade? Ós cincoenta e dous anos?
Listas: os sitios
onde lle tería gostado ir, e nunca foi, nen irá. Esta non remata nunca.
O caso é que xa é
noite, e debería cear algo. O gato lle chía. Tamén é hora de cear prá él.
Ten o móvil
enriba da mesa. Se por un casual soara, lle daría un ataque ó corazón. Suponse
que con esa cousa se podería conectar a Internet, pero non sabe como. Anota na
lista correspondente “ir ó do teléfono pra ver como se conecta ún a internet”.
Listas: os
mellores concertos ós que ten ido na sua vida. Esta varía moito, segundo o día
que teña. De todolos xeitos, o concerto o que mais lle tería gostado ir non se chegou
a celebrar nunca. Qué mais da.
Listas: reparacións
urxentes que debería facer na casa. Cansa só de mirala. Cada día engade unha ou
duas cousas mais.
Xa ceou? Pregúntalle
o gato “xa ceamos?”
Onde se foi o último
ano?
--------
