14 de abril de 2014. Listas.

E onde se foi a última hora, a última hora e media? Non ten a sensazón de se ter quedado durmido; se así fose, tería a boca seca. Ademais, o cinceiro está cheo, e lémbrase de telo valeirado cando chegou a casa. Ou quizais foi onte. Non é doado distinguir un día de outro, últimamente.

O caso é que xa é noite.

Cambios. Moitos cambios, pensa. E non se refire o deterioro, tanto o dil mesmo como o da casa, ambos evidentes. Ve o deterioro, o declive, como unha evolución lóxica das cousas. Os cambios, en troques,  son coma vermes que se introducen no tecido da vida sen permiso, e o convirten en algo distinto.

Agora suceden cousas que antes non ocorrían, fai cousas que antes non facía. Por exemplo, o das listas. Que él saiba, nunca foi de facer listas; agora fainas de seguido. O principio, listas da compra, xa se sabe, tantos iogures, tantos litros de leite, conxelados, área e comida pró gato, esas cousas. Logo, listas de tarefas pendentes, ir a correos, ir o banco, ir a tal ou cal sitio e facer tal ou cal cousa. Despois o tema das listas foi a mais.

O gato se espereza e o olla coma se non  o coñocera, ou, mais ben, coma se non estivese seguro de quen é ese home que fuma sentado á mesa da cociña. Desconfiado. Boeno, él, o home,  tampouco está moi seguro de seguir sendo él.

Últimamente.

Listas: os grupos musicais mais sobrevalorados da historia. Queen á cabeza. Esta era doada.

 O gato é un espléndido macho lairanxa. Góstalle o pan de molde. Tamén lle gosta vela tele, sobre todo os anuncios. Góstalle o free jazz, Pharoah Sanders, cousas así.

É moi raro.

Dase conta de que non puido valeirar o cinceiro cando chegou a casa, porque hai tres ou catro días que non sae.

Listas: a xente que marchou, que xa non está entre nos. En continua progresión.

Listas: a xente que bota en falla. Melancólicamente curta: cinco nomes.

Supostamente o gato está castrado, pero él, o home, ten as suas  dúbidas. O veterinario lle dixo co fixera, e cobroulle unha boa pasta, o ano pasado. Ou o outro. Pero él cre que se segue comportando igoal que antes, e cre que un animal debería modificar a sua actitude tras ser castrado.

Pon un disco no prato. Onette Coleman. Antes o detestaba (“antes”?).  Cada vez lle gosta mais.

Cambios.

Pensa cousas novas, distintas. Por exemplo, que a vida non é algo continuo. Que un viva cincoenta ou oitenta anos non siñifica que un esté vivo durante cincoenta ou oitenta anos. Un está vivo a veces, de cando en vez. Non é que esté morto o resto do tempo, non exactamente, pero vivo tampouco. Unha cousa intermedia.

É incapaz de seguer nengún programa de televisión que dure mais de dez minutos.

Agora chora con facilidade. Calquer anuncio no que aparece un can, un neno, un vello, móveo ás bagoas. Senilidade? Ós cincoenta e dous anos?

Listas: os sitios onde lle tería gostado ir, e nunca foi, nen irá. Esta non remata nunca.

O caso é que xa é noite, e debería cear algo. O gato lle chía. Tamén é hora de cear prá él.

Ten o móvil enriba da mesa. Se por un casual soara, lle daría un ataque ó corazón. Suponse que con esa cousa se podería conectar a Internet, pero non sabe como. Anota na lista correspondente “ir ó do teléfono pra ver como se conecta ún a internet”.

Listas: os mellores concertos ós que ten ido na sua vida. Esta varía moito, segundo o día que teña. De todolos xeitos, o concerto o que mais lle tería gostado ir non se chegou a celebrar nunca. Qué mais da.

Listas: reparacións urxentes que debería facer na casa. Cansa só de mirala. Cada día engade unha ou duas cousas mais.

Xa ceou? Pregúntalle o gato “xa ceamos?”

Onde se foi o último ano?

 

--------

Vai un video de Sés, "Tempestades de sal", do seu primeiro disco. Non para, esta rapaza...

30 de decembro do 2014. Un ano dá prá moito (musicalmente falando)

Fotos tiradas ó longo do ano. Debería por un pé de foto ó lado de cada unha e tal, pero deume tanto curro subilas que xa estou aborrecido. Boeno, pois nos vemos. Feliz ano e tal. Coidadevos.

Boeno, a ver. O primeiro que sae é Xacobe Martínez Antelo, tocando con Sumrrá no Imaxinasons de Vigo; despois o batería Carlos López tocando no Xancarajazz; seguen Manolo Gutiérrez e Xacobe Martínez Antelo, Sumrrá no Ensalle de Vigo; Javier Marcos na Taberna o Rincón, en Cangas; L.A.R. Legido, Sumrrá, Ensalle; GDJazz, tocando prá Marcos Pin E Factor no Festival de Jazz de Pontevedra; Sés, na Praza da Constitución, en Vigo; o cantante de Cró!, na Taberna O Rincón; Eva, de Linda Guilala, en Santiago; unha dos membros de Why Go,  no Rincón; Richard Bona, Festival de Jazz de Pontevedra; Carmen Rosende, tocando en La Galería Jazz Bar, en Vigo; o saxofonista Vincet Macián, no Rincón; Iago Fernández, José Manuel Díaz, L.A.R. Legido, unha balea de plástico, no Rincón; Robin Mackelles, no Festival de Jazz de Pontevedra; Carme Gallego, tocando prós Cempés, en Vilariño; Virxilio da Silva, Xan Campos, no Rincón; e Eric Bibb no Fesitval de Jazz de Pontevedra. Uf.

27 de marzo de 2013. A vertixinosa carreira dun escritor galego.

            O outro día, unha certa persoa preguntoume “sendo ti un escritor galego, como é que somente falas de narradores americanos ou ingleses, e non doutros escritores galegos? como é que non recomendas libros escritos na Galiza?”.

            Estiven a piques de cair redondo ó chan. Non tanto pola pregunta, por suposto, senon porque alguén dotado de intelecto, supoño, me considerara “un escritor galego”, e non “un tipo que as veces escribe cousas divertidas”, que era a miña máxima aspiración ata ese intre, ou “un paiaso depresivo e bastante coñazo”, que, me temo, é a opinión xeneralizada sobre a miña, mmm, digamos obra.

            Así que disfrutei coma un can. Vaia. Un escritor galego, nada menos. Eu. Hum.

            Pra ser honestos, hai que recoñocer que a certa persoa que tal pregunta fixo estaba nun estado de embriaguez bastante alarmante, e que é moi boa xente, e que é moi xentil e sempre di cousas que un desexa ouvir. Pero inda así. Coma un can trotando pola praia,  xa che digo.

            Intentei amoldarme urxentemente ó meu novo rol (“qué fai un escritor galego cando alguén lle pregunta algo?”), así que estireime pra parecer mais alto,  rasquei nunha orella, puxen cara de pensar, mandeille un grolo á copa de anis-del-mono, subín a petrina, boteille unha ollada á televisión (Rajoy falando de xustiza social, válgame Deus),  esquecinme da pregunta, e invitei a outra copa. A certa persoa coa que estaba aceptou rápidamente e tamén esqueceu a pregunta. Pero o mal xa estaba feito.

            Ó día seguinte (festivo), cunha resaca considerable, olleime no espello do baño e pensei “mira ti, un escritor galego”. Non semellaba moi distinto do habitual: feo, vulgarote, vello, apampanado, serio, triste, enfermo, inútil… Coma sempre, vaia. Encendín un ducados, acertei a potear dentro do retrete, puxen un disco (o moi apropiado e magnífico segundo disco de 2US), fixen un café, quemei mais tabaco. O de sempre. Sentei, ou mais ben cain nunha cadeira, e deixei cas preguntas me asaltaran: “A ún lle pagan por ser escritor galego? Un tipo que escribe chorradas que non lé ninguén ten direito a algún tipo de subvención? Debería sair na TVG anunciando o meu próximo (e inexistente) libro? Debería mercar unha chaqueta? Baixo á panadería ou encargo unha pizza? Fago unhas tarxetas que digan “XCM, escritor galego”? Qué lle poñen agora ó Ducados, que sabe asqueroso? Por qué non deixo de beber se sei que me senta fatal? ” E cousas así.

            Decidín duas cousas: unha, que ía deixar de beber (alcohol, se entende); e duas, que ía adicarlle o tempo que fose necesario a determiñar se eu era realmente “un escritor galego”. Da primeira decisión mellor non falar. Da segunda, ós tres minutos, vintesete segundos e algunha décima que outra, xa tiña resposta: non podo ser “un escritor galego” porque: a) Non son profesor de Instituto. b) Non teño nengunha relación co suposto “mundo literario” que seguramente existe. c) Non lle vexo nengunha avantaxe. d) Non teño pasta para mercar chaquetas nen para encargar tarxetas. e) Non estou afiliado a nengún partido nacionalista institucional, nen gañas. E, f)… Boeno, agora mesmo non me lembro, pero había unha f), estou seguro.

            E así rematou a miña carreira de escritor galego. Foi curta, pero intensa. En fin. Gardo lembranzas agradables. Foi unha bonita experiencia. Unha vivencia que me deixou marcado. Por favor, se alguén coñece un outro  cliché apropiado, que complete a liña:

            Por se alguén ten interese (que non creo, pero nunca se sabe), non falo de narradores  galegos porque ós que coñezo non me gustan, e porque detesto ós profesores de instituto. Os de universidade, tamén. E, por suposto, haberá escritores galegos moi interesantes, e se alguén coñece algún, e fai o favor, pois que mo recomende, e se ten algo na Biblioteca, pois o collo e tal. Hai unha máxima que me ensinaron na casa: “pra falar mal de alguén, mellor non dicir nada” (boeno, mo dicían en castelán, pero o sentido era o mesmo); dos escritores galegos actuais que eu coñezo, non vou dicir nada. He.

            Somente me queda agradecer á certa persoa que durante unha noite, e equivocadamente,  convirtiume nun escritor galego. Fíxome bastante feliz, e lle debo unha. Outra.

            Ah, vaia, agora me lembro. A f) é que realmente non sei escribir en galego. A miña obra en Tailandés é pouco accesible, polo intre. Sinto.

Segue un video que recolle a actuación de Sés na praza da Constitución o pasado día 9 de marzo, por se non estivechedes, e tal. Eu sí estivén. E, a pesares da chuvia, paseino fenomenal.

           

E xa está. Levalo o mellor posible. As fotos son miñas, non son o que parecen, e a mín gostanme.