24 de setembro de 2014. Eu non son un artista, nen nada diso.

Mais que vello (que sí), ou canso (qué tamén), síntome desgastado.

Coma as esculturas dunha vella igrexa de povo que, de tanto estar á intemperie, xa non se sabe a qué santo ou demo representa.

Ou coma unha moeda vella, que leva xa circulando tempo de mais e que xa non se sabe qué valor ten, qué se pode mercar con ela...

Ben. Seica algún sabio da antigüidade dixo que era boa cousa o coñecerse a un mesmo, agora non me lembro por qué motivo. Os sabios da antigüidade están moi sobrevalorados, crédeme. Canto mais eu me coñezo menos me gusto, maís me aburro, mais renego de mín.

Desaparecer. Non deixar rastro da memoria dun…

Boeno. Sabedes quen era Lois Pereiro. Se non volo mirades en Internet, ou lle preguntades a alguén. Pereiro escribiu o seguinte:

Somentes
intentaba conseguir
deixar na terra
algo de min que me sobrevivise.

Tendo en conta que Lois morreu no ano 1996 e que inda hai xente co lé e que reflexiona sobre o que él escribiu, hai que pensar que polo menos ata certo punto conquiriu o que se propuña…

Eu, pola miña banda, non teño interese algún en deixar nada tras de mín (inda que foxe quen, claro). A menos que infinitisimal e irrelevante amputación que sufrirá o mundo coa miña desaparición (e extincinción total, supoño) será doadamente esquecida. Dou por feito que estes cativos escritos, estas torpes homenaxes, estas imaxes roubadas á realidade serán dalgún xeito dispersados polo vento no seu día.

Emporiso que non son, nen serei, artista.

As fotos que acompañan son miñas, en todas sae o bateria L.A.R. Legido, e foron tomadas durante o concerto-celebración que Sumrrá ofreceu na Praza da Constitución, de Vigo, durante o pasado Imaxinasons.

E para que non sintades que perdéchedes totalmente o tempo, deixovos algo realmente especial: Voicings III , de Karolis Biveinis, compositor e pianista lituano residente en Galicia; a voz é da habitual nesta páxina Mónica de Nut.

12 de abril de 2013. Poesía e saliva.

        

    A poesía existe a pesar nosa, a pesar, sobre todo, dos poetas. É inevitable, como a chuvia. Está aí, diante nosa, cada día. Existe, inda que probablemente perdéramola capacidade de reconócela ou de adiviñala. Ou eso quero crer.

            Existe, inda agora, nesta época idiota, nesta democracia de centro comercial, nesta terra de orgullosa vulgaridade sen límites, nesta sociedade de mediocridade elevada a modelo, nesta vida de teléfono móvil, de teletenda, de xa é primavera no Corte Inglés, de axustados horarios imposibles, de xuventude eterna e imbécil. Existe, ou eso quero crer.

            A poesía é un arma carregada de futuro, dicía Celaya. Probablemente sexa mentira, pero qué mais da. Na beleza sempre hai un compoñente de mentira, de engano, de espellismo. A beleza minte, igoal que o fermoso doe. Quizais por eso polo habitual  preferimos o vanal, o brutal, o estúpido, o vulgar, o mediocre.

            A maior parte de nós, admítámolo, somos cativos, insulsos, pobres. Non temos talento. Os nosos soños son dictados pola televisión (prá xeneración á que eu perteñezo; a radio, Internet ou o que veña agora cumpriron ou cumprirán a mesma función pra outras xentes). Queremos o que temos que querer: somos perfectamente previsibles. Conformamonos, adaptámonos, acomodámonos. A vida, sexa ou que sexa iso, acontécenos. Somos personaxes secundarias da nosa propia existencia, somos o telón de fondo necesario, somos a multitude que aparece no intre oportuno pra realzar o valor do heroe e a beleza da heroína (ou viceversa), somos prescindibles, intercambiables.

            Así somos, moitos de nós, case que sempre.

            Mais as veces sucede, porque sí, que unha voz, unhas letras xuntadas dun certo xeito, o movimento dun animal, unha lembranza, un cantar, unha imaxe, un xesto, eu que sei, completa a liña de puntos, o que sexa, fainos sentir que estamos no sitio e no intre adecuados, que somos propietarios da nosa existencia (“…son o amo do meu destiño, son o capitán da miña alma”, que dicía o outro). Que hai ocos no noso interior raramente habitados, e que semellan cálidos. Que hai selvas no noso interior salvaxes e indomables. Que en certo xeito, todo pagou a pena. Que a vida doe, a vida queima, a vida é doce e salgada. Que é nosa.

            Chámalle, por exemplo,  poesía a eso que sucede de cando en vez, e que un sinte confusamente, sen ser capaz de expresalo. E que os chamados poetas, que probablemente sinten o mesmo que calquera de nos, son capaces de converter en palabras. “Intermedian”, por así decilo, entre a poesía e nós. 

                       

Na tumba de Lois Pereiro está escrito:

Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria.

            O cantante do grupo Cicatriz, na sua derradeira actuación, xa moi enfermo e con muletas, achegouse ó borde do escenario  e xirouse a viseira, amosándolle o rostro estragado ó público. Dixo algo como “aproveitade agora que non ides ter  outra ocasión.” Unha chuvia de lapos asologoulle  a faciana. Foi un recoñocemento, un adeus, unha celebración. E, vale, un montón de cuspe. Supóñovos familiarizados cos rituais punkis.

            Poesía?

           

            Védes por onde vou?

            ---

(Longo, confuso, coñazo e sen obxectivo: ésta é, sen dúbida, e de novo, a páxina de carlos, ún de teis, o único culpable do que eiquí pase. )

         ---

     

       Boeno, inda ca miña vida social consiste básicamente en rascarlle a cabeza a algún gato coñecido (que se deixe), as veces salgo a alternar (jeje), e vou a algún concerto que outro. O mes pasado tiven o pracer de ver no Teatro Principal de Pontevedra a Joao Mortagua, incríble (polo bó que é) saxofonista portugués, acompañado por Paco Charlín, Xan Campos, Iao Fernández e Max Gómez. O concerto foi excelente. E xa estou farto de pór adxectivos encomiásticos. Por si alguén quedou con gañas de ir, vai un video-vía-youtube que recolle parte do tal concerto.

E xa está. Recuperando a normalidade.