21 de xuño de 2013. Non digades que foi en van (a ostia)

Hoxe ímonos pór sentimentais (unha observación: o plural da anterior frase non siñifica que esto o escribamos entre varios, estaríache boa, nen que vós vos teñades que pór sentimentais, vos saberedes; e o que chaman plural maiestático, e é o que usan os reis, para que vexades en que plan veño hoxe).

Vale, empecemos de novo. Hoxe voume pór sentimental; aviso por se alguén, con todo o lexítimo dereito e en beneficio da sua saude,  decide deixar de ler eiquí. Non pasa nada, seguimos sendo amigos, se me ves pola rúa saúda, que eu cada día vexo menos.

Pois resulta que este sitio-blog-cousa cumpre un ano; parece incrible, pero é certo: estiven revisando os arquivos, e a primeira entrada foi o 30 de xuño do 2012. Vale, case un ano. Boeno, non é pra tanto, diredes, vaia unha cousa. Ai non. É a ostia. Así que me vou sacudir durante un anaco o manto negro de baixón que habitualmente levo nos ombreiros (coma un loro ruín de pirata), e voume celebrar. Eu me celebro e me canto, que dicía o outro.

Teño tabaco, café e almax. Estou escoitando a Guru (que o seu Deus o teña na gloria) a todo volume. Non hai nengún gato perto (hoxe teñen día libre), pero polo demais todo está ben (“una temperatura perfecta para la práctica del fútbol”, unha desas frases estúpidas que che quedan grabadas no cerebro dende neno).  Imos alá, pois.

Que este chisme-sitio-recuncho leve funcionando (é un dicir) dende hai un ano (trinta e tres, a edade de Cristo menos un mes, entradas, ésta incluida, unha chea de fotos, case que todas miñas, moitos videos de youtube, poemas alleos… ) é a ostia, e por unha única razón: que o fago eu.

Eu, que non son escritor, nen fotógrafo, nen, os deuses me axuden, poeta, nen sociólogo, nen político, nen sindicalista, nen militante de nada, nen crítico literario nen musical. Eu, que non teño estudos superiores (a única vez que pisei unha universidade foi nunha xuntanza da, perdón pola reiteración, Xuntaza Libertaria, para tratar un tema de presos e tal),  nen estudos medios,  e que hai décadas que esquecín, afortunadamente, os primarios. Eu, que non teño carreira profesional, senon un emprego, bastante asqueroso e non moi ben pagado. Eu, que non son moi listo que digamos, que non estou introducido en nengún “mundillo” (qué palaba mais repuñante, nunca me dera conta) de nengún tipo, que carezo, que vos vou dicir a vos, de calquer crase de talento. Eu, especialista en proxectos inacabados ou nen sequer comenzados. Eu fago esta cousa. Dende hai un ano. A ostia.

(É evidente que se os meus escritos ou as miñas fotos tiveran que pasar algún tipo de filtro editorial ou crítico ou comercial non existirían, ou polo menos ninguén tería acceso a eles.  O cal sería lamentable (pra mín sí, qué queres que che diga). Obxectivamente sería indiferente (un pouco mais ou menos de morralla no mundo é imperceptible, supoño), pero, boeno, a obxectividade, para mín,  é un concepto extrano e misterioso, e que lle den.)

Se tivera que facer unha valoración (vaia, non teño que facela, pero é que me apetece), sería contradictoria. Por un lado, a tal valoración sería mais ben negativa. Non me lembro porque empecei a facer isto, pero seguro que agardaba algún tipo de consecuencia, de reacción, de cambio, de intercambio: sexa o que fora, non se produxo.

Pero.

Mirade: se esta cousa sirviu pra que alguén se decidira a facer algo de creación persoal (“Se ese, que é medio parvo, fai iso, seguro que eu tamén son quén de facer tal cousa, e mellor”); se sirviu pra que alguén non esquecera, ou se replantexara, ou cuestionara, a problemática palestina ou os gastos militares; se sirviu para que alguén coñecera ou tivera un pouco mais presente a obra de xente da terra, xente orgullosa, chea de talento e de resistencia a unha época mais ben imbécil (a artesá PFM, o poeta Manolo Pipas, a inclasificable Mónica de Nut, os enormes músicos e poetas que habitan o país, cada ún ó seu  xeito); se alguén entrou en contacto co Espazo Aberto Antimilitar, ou co Ateneo Libertario de Vigo, ou a xente que promove o boicot cultural a Israel; se alguén se botou unha risa, ou se sintiu un pouco menos só, ou un pouco confortado (“vaia, hai xente algún anos mais imbecís ca mín”) lendo esta cousa; se alguén colleulle un pouquiño mais de amor á Lingua (a pesares dos estragos  que eu lle fago a cotío, sinto); se sirviu para facer unha lembranza colectiva do grande amigo que foi Miguel Carballido… Boeno, sesirviu   para algo disto… Ostia. Non dígades que foi completamente en van.

E vos vous dicir unha cousa: pegar letras unhas con outras, e construir frases que teñan sentido e que se acheguen un pouco á idea (por simple ou estúpida que ésta fora) que ún tiña na cabeza, boeno, iso fai que ún se sinta… ben.  E ás poucas veces que o que escribiche  ten música, que soa afinado, boeno,  fai que ún se sinta cheo. E se alguén o lé … qué queredes que vos diga, é (adivíñachedelo: este é o leiv-motiv desde texto), é a ostia.

Xa volo avisei: rollo sentimental. Longo, pesado, e mal escrito. Puro estilo Carlosdeteis.

Ós poucos pero extraordinariamente xentís, comprensivos e pacentes lectores deste  diario de frustracións: humildemente, grazas.

Houbo unha época na que me saquei unha pasta (pouca, pero tampouco tiñas moitas necesidades) adiviñando o futuro mediante a práctica da quiromancia ou botando as cartas, pero, admitámolo, era unha actividade lixeiramente fraudulenta:  son totalmente incapaz de predecir
nada. Así co futuro desta cousa é incerto. Pero, boeno, como todo-los futuros, non?

Xa sei que son coma esas visitas indesexadas, que sempre se están despedindo e nunca se abren, pero, ehem, é que levaba tempo sen escribir e quen sabe cando me porei de novo a elo, así que, a xeito de agasallo, de despedida (supoño que momentánea) e de recoñecemento, e para que non pasedes o día sen que leades algo de calidade, vouvos pór (sen o seu coñocemento, por certo) un dos escritos do poeta Lariño que mais me teñen gustado (podedes seguer a producción case que diaria no seu sitio envolventesaspalabras.info). Chámase regálaste un pouco escura, foi publicado o día 3 de maio deste ano, e vai así:

cada sorriso ou cada dor
cada grande ou miúdo sentimento
pinta o teu espirito dunha cor
e para acompañar os teus versos
tamén as veces ti te pintas
os cabelos os ollos os beizos
e regálaste en escuras fotografias
lariño

E xa está. A gata da fotográfía darriba é, contra o que poida parecer, boa xente inda cun pouco rara.  Á pingueira da foto dabaixo non a coñezo de nada. Ata mais ver. Coidadevos.

27 de maio de 2013. Oración (a duas voces)

Topar un recuncho morno, afastado, invisible.

Alimentarse só de fume, e de silenzo, e da nostalxia

de cousas que nunca ocorreron.

E, se existese un dios (quen sabe…)

E foxe razonable (e porque non)

E eu soubese en que lingua lle falar

(a dos paxaros, a das máquinas, a da erva, a do ferro?)

Contaríalle de ti (dela? outra vez?)

Do fermosa que es, do cansa que estás (e lle importaría?)

E lle pediría (coma todos…)

Que mirase por ti, que che coidara, que te afastara do frío e da soidade,

Que te mantivera a salvo, que non permitira que escuras raices aniñaran no teu peito.

Que nunca estiveses perdida.

Que te protexera de xente coma mín (esa si que foi boa!)

Da xente pequena, triste, ruin e asolagada pola culpa e polo medo (xa sei o que ven agora…)

Coma mín.

Topar un recuncho morno, afastado, invisible.

(Ducias de pequenas dores; teño tabaco, café e almax, vai un pouco de frío, son as tres da madrugada, é a hora dos fantasmas; agora a gata durme ó meu carón, ten un sono axitado, respira con certa dificultade; ducias de pequenas dores; teño tabaco e café e unha longa noite por diante, me temo).

(Fago como que durmo, ó seu carón; está inqueto e triste, fala só, e non fai mais que fumar, éstame a foder os bronquios; enténdolle mais do que él cré, coñezoo mais do que él pensa. Vai ser uha noite desas, me temo…Non sei como tanto lle aturo.)

13 de maio de 2013. O primeiro de maio mola.

Co retraso que é habitual nesta sorprendentemente-inda-visitada-pero-non-moito páxina, imos abordar (coma se fósemos piratas) o siñificado social, político, lúdico-festivo e mais do primeiro de maio, conmemoración da Festa do Traballo, Día Internacional da Crase Obreira, San José Obreiro, e outras cousas que tamén se conmemoran o tal día. Por conmemorar que non sexa.

O primeiro de maio mola. Con esta reflexión  xa estaríamos a altura dun universitario medio, pero tanto o redactor desta páxina (eu) coma os sufridos lectores da mesma (vos) temos un nivel de exixencia na análese, na expresión, no cuestonamento da realidade, etc., bastante mais alto do que, polo visto, se ensina  nas universidades do Estado. Así que imos profundar na reflexión citada.

Nefeuto, o primeiro de maio mola. E por moitas razóns. Imos expór unhas cantas, pero sen dúbida hai mais (o que pasa é que agora mesmo non se me ocorren). Vai:

-É festivo. O cal sempre está moi ben, sempre que teñas curro, e non traballes na hostelería, no espectáculo, na sanidade, no transporte público, nun medio de comunicación ou sexas policía de algunha das moitas razas que existen.

-Vas a algunha das manis que hai, polo menos nas vilas dun certo tamaño, e sempre topas xente coñecida que normalmente non ves, e te pós ó tanto de cómo lle vai a vida a uns e outros e esas cousas . As veces ata fas amistades, ou incluso ligas (eu non, pero sei de xente que sí). Tamén é entretido ver quen falta do ano pasado, e especular sobre o motivo da ausenza (quedou dormido, despistouse, morreu, pasouse a outro sindicato, pasa de todo…)

- Pódeste pór camisetas, gorras, chapiñas e cousas que somente podes pór ese día, e así lle das uso.

- Podes andar por mitade da rúa sen risco de que te atropellen. Ata agora, polo menos, porque si se populariza a extravagante costume de levar autobuses ás manis, calquer día pode haber unha desgraza.

- A diferenza das folgas xerais, o primeiro de maio os bares sí están abertos. Entendámonos: cando as folgas xerais, a maior parte dos bares tamén están abertos, pero da moi mal rollo entrar. O primeiro de maio non pasa nada, te tomas uns caldeiros cos amigos e tan contentos.

- Se tes colegas que van a manis distintas ca túa, logo podedes discutir sobre  cal meteu mais xente, cal tiña mais bandeirolas, bandeiriñas, faixas e globos, ou que portavoz dixo o tópico máis tópico ou a burrada mais grande.

- Podes pór a TVG o mediodía e ver se te ves nalgunha mani,

- Se tes can, lle podes pór pegatinas do sindicato que mais che goste e facerlle fotos, que sempre dan moita risa (ollo: estamos bordeando a crueldade animal). Tamén vale pra bebés. Disque prá avós, pero eu nunca o mirei.

- Podes intentar colarte nalgunha festa das que as veces organizan os sindicatos con mais pasta, e ó mellor consigues  xantar de gratis.

- Se tes algo de xeito tocando a guitarra ou cantando ou facendo malabares, soe ser un bó día pra facer algo de caixa, se te colocas estratexicamente (perto das manis, pero non no medio delas, por exemplo).

E mais cousas, xa vos digo, que agora mesmo non me lembro.

Todas son avantaxes, como podedes ver. E ata o de agora somente tratamos asuntos mais ou menos materiais. Porque se chegastedes ata eiquí (hai alguén aí?) paga a pena comentar así por encima  o aspecto digamos, mmm, espiritual do tema.

Saberedes que cada vez que asistides a unha mani do primeiro de maio gañades puntos prá acceder ó Paraíso Proletario, que é a máxima aspiración ultraterrena dos traballadores concienzados e concienzudos. Como todo o mundo sabe, o Paraíso Proletario, na sua versión viguesa e masculina, é un lugar maravilloso: existe pleno emprego (podes traballar oito horas diarias durante toda a eternidade), o Celta non somente non baixa a segunda senon que gaña a Copa de Europa cada duas semans, hai numerosas festas gastronómicas a base de churrasco e pementos-de-padrón, abundan os sitios pra aparcar… Boeno, o Paraíso. E o único que tendes que facer prá habitar nel pra sempre é atender ás convocatorias dos vosos sindicatos, que saben o que mais os conven e miran por vos, e non facer o ganso. E morrerse, claro (algunha pega tiña que haber).

Despois de todo o exposto, coincideredes conmigo en que o primeiro de maio mola. De feito, debería haber un primeiro de maio cada mes e medio, unha cousa así.

---.

As fotos que acompañan esta profunda reflexión son miñas, e a primeira vista non teñen moito que ver co tema. Claro que todo é cuestión de darlle voltas…

Vos deixo cunha cousa de MBM Trío (Lucía Martínez, Antonio Bravo e Baldo Martínez), que non teñen culpa nengunha do que hai escrito mais enriba, e a quenes estou desexando ver de novo. E oilos.

3 de maio de 2013. V, eu e o estado da cuestión.

            Cada vinte ou trinta días acostumo quedar con V. Somos xente de costumes fixas: vémonos en días de entresemán, en un dos dous ou tres locais dos vellos tempos que inda sobreviven, a iso das nove da noite (ou do serán, dependendo da estación), nolos dous sós.

            Coñezo a V. dende hai uns vinte anos, e temos unha relación desas que poderíamos chamar “asimétrica”: Eu, inda co aprecio, non o considero amigo meu, e él probablemente me teña a mín polo seu amigo, inda que quizais non me aprecie demasiado. V. gábase  de ter moitos amigos, mentres que eu non podería nomear mais alá de seis, quizais sete, ó longo da miña vida.

            É un pouco mais novo ca mín, apenas uns meses, pero o seu aspecto é moito mellor co meu: máis xuvenil, máis san, máis atractivo, viste mellor. Ademais, a sua vida social é moi intensa (a diferencia da miña, que é prácticamente inexistente): a sua axenda sempre parece chea, é raro co seu movil non soe duas ou tres veces cada vez que estamos xuntos, e soe asistir a concertos, exposicións, manifestacións e cousas así. Mesmo afiliouse hai pouco a un minúsculo partido trostkista, decisión que a mín pareceume tan desconcertante como divertida. Soe estar bastante ó tanto das noticias, das novedades, dos cambios de tendencias e outras cousas que a mín, cada vez mais, abúrrenme. Resumindo, está mais vivo ca mín.

            Levamos xa un tempo (dous, tres anos?) repetindo estas quedadas.

            As nosas conversas consisten básicamente en que V. fala e eu escoito. E fala, sobre todo, de persoas  que ambos os dous coñecemos, e das cousas que lles pasan, das que él está informado (porque as ve, ou fala con elas por teléfono, ou se mantén en contacto por correo electrónico, ou a través de terceiras persoas).

            Así, entérome que o de M., despois de todo, non era cancro; que o de L. sí o era, pero que o leva moi ben; S.V. divorciouse (de novo); T. e R., despois de levar convivindo sete anos, aparentemente de xeito satisfatorio, vanse casar: hai apostas a ver canto duran;   o gato de S.L. perdeuse; o gato de S.L. apareceu, pero non era gato, senon gata, e volve preñada; R.B., músico, despois de anos de malvivir tocando en garitos indecentes, foi contratado por unha famosa estrela do rockanrol para unha xira estatal; R.B. foi despedido despois do primeiro concerto da xira, sen que se saiba o motivo; hai unha nova escisión no antigo sindicato no que ambo-los dous militamos hai moitos anos; a demencia de S. vai a maiores; T. , R.S., V.I. e E. quedaron sen curro. C. tivo un neno, non se sabe quen é o pai; L. montou un bar; T.C. marchou a vivir a Burdeos… E mais cousas: un se muda de piso, outro faise católico, aquel se fixo unha tatuaxe (do Che Guevara, nada menos), este mercou un coche, aquela outra está tan cambiada que non a coñecerías… Así todo.

            Teño que admitir que todo esto, en xeral, non me importa, pero me interesa. Sinto curiosidade por ver como evoluciona a vida dunha xente coa que, en tempos, compartín algunhas cousas, a pesares de que agora mesmo non teña intención nengunha de reaunudar o meu contacto con eles. Interésame, ata o punto de que agardo con certa expectación as periódicas  conversas con V.

            Descoñezo o motivo que pode ter V. pra querer estar conmigo; non son precisamente unha compaña amena, aporto moi pouco á conversa, non teño un trato agradable. Quizais o fai por altruismo (“manteñamos a este tipo en contacto coa realidade”), quizais por fachendear diante miña do rica  e interesante que segue a ser a sua vida (“ves? TI es vello, EU estou en activo”), quizais é un costume adquirido sen mais (“vaia rollo, hoxe toca aguantar o tipo ese”). Écheme igoal.

            A verdade é que botaría en falla estas periódicas actualizacións de datos de xente que non me importa. Pero que me interesa.

            O desenrolo dos encontros é sempre o mesmo, con poucas variacións. Eu acostumo chegar un pouco antes (dende sempre chego anticipadamente ás citas, non sei porqué); cando aparece V. , puntual, saudámonos cunha aperta de mans; pedimos café, e as veces coñac ou augardente; V. empeza a me por ó día das cousas que lles pasaron nos últimas días a uns e outros; despois me informa das suas propias andanzas: as suas complexas e variadas relacións sentimentais, a sua militancia política, as suas perspectivas vitais, as suas impresións sobre os últimos concertos ou obras de teatro ou exposicións as que asistiu, problemas laborais; a continuación soemos ter unha conversa propiamente dita, sobre música (curiosamente él e moito máis clásico ca mín), algunha película que nos recomendamos sen moita convicción ún ó outro, a relectura dalgún libro. V. nunca lé nada do que eu escribo, o cal non me parece nen ben nen mal.

            E o último capítulo da quedada, xa cos cafés tomados: V. me transmite a relación  de defuncións recentes de persoas coñecidas por ambos, capítulo que, dada a nosa idade, cada vez vai tomando mais importancia. Nomes que apenas me dín nada; unha causa habitual de morte (cancro e suicidio, sobre todo; enfermedades varias; accidentes; causas descoñecidas); e un breve comentario sobre a persoa que “xa non está entre nós”, curiosa expresión que V. emprega en ocasións e que a mín e me resulta inquetante, porque tendo a pensar que o que xa case que non está entre nós son eu.

Normalmente non me impresionan moito estes decesos. A maior parte dos falecidos nunca tiveron unha especial siñificación para mín, ou hai xa tempo que non a teñen. As suas voces, as suas facianas, as suas peculiaridades, fóronseme esvanecendo, ata o punto que,  pra mín, xa estaban prácticamente mortos antes que V. mo certificase. Mortos que non me importan, na sua maioría. Pero que, sí, me interesan.

Lóxicamente, igoal que V. me fala doutra xente, supoño que a mín me incluirá no menú cando fala con esa outra xente. Gosto de imaxinar o que lles dirá de mín: “cada vez está peor”;  “non se coida, non vai ó médico, e así está”; “non fai nada, non sei porque algúns dicían que tiña talento, talento pra qué?”; “apenas fala, e se repite mogollón”; “é un pouco patético”, “estragouse”. Encántame esta última: curta, contundente, evocadora de imaxes: “estragouse”. E xente á que non lle importo, pero que ó mellor lle intereso (interese sociolóxico, lixeiro, anedótico), crerá que sabe algo de mín, como eu penso que sei algo deles.

Supoño que é posible que sexa V. o que lle comunique a un bó número de xente (tendo en conta o seu amplo círculo de amistades e a sua querencia pola conversa, e que probablemente vivirá mais tempo ca mín) o meu falecemento. “X.C. xa non está entre nós”. Definitivamente. E alguén retrucará:  “Ah, pero inda estaba vivo?”. E alguén dirá: “Boeno, moito entre nós xa non estaba, que digamos.” E alguén preguntará:  “ E ese quén viña sendo?” E alguén, pensativo,  suspirará e dirá “Cada vez quedamos menos.” E pensarán “boeno, tampouco se perde nada”. E logo falarán da última aventura do can de R., do gusto que ten prá música o fillo pequeño de T.L., da exposición de fotografía de A. e M., de que o de L., finalmente, non era cancro, da manifestación do xoves, do noxo que da o presidente da xunta,  do prezo das hervillas en lata.

Porque, boeno, a vida seguerá. Supoño.

Rematada a cita,  él volta á sua actividade e eu ó meu letargo. Eu normalmente quedo aliviado de perdelo de vista. Agótame. Detesto o exceso de vitalidade, de entusiamo, de enerxía.

Pero sei que dentro duns días estaré agardando, cunha certa impacencia, a sua chamada pra quedar, onde sempre e pró de sempre. Coma sempre.

 

 

------

E, boeno, ós heroicos e en perigo de extinción lectores deste blog (que algún hai): se algún ten gañas de ver mais fotos miñas, como éstas que van enriba e eiquí o lado, pode ir a flickr e buscar a galería de carlosdeteis.foto, e xa está. A mín góstanme, pero xa sabedes co meu nivel de autoesixencia é moi baixo.

Vos deixo cun video dunha das mellores bandas (sí, de jazz) que se poden topar no estado español e que, mira ti, é galega. Supoño que xa a coñecedes, pero nunca está de mais ouvir a SUMRRÁ tocando "Believe in Trane"; despois de todo, se non cremos en Trane en quén ostias imos crer.:

23 de abril de 2013. A esperanza está no inesperado: crónica visual dun concerto.

MONICA DE NUT e VIRXILIO DA SILVA.

TEATRO ENSALLE DE VIGO,

14 DE ABRIL DE 2014.

(...)

Resistir é ser conscientes da nosa vida e da nosa liberdade.

12 de abril de 2013. Poesía e saliva.

        

    A poesía existe a pesar nosa, a pesar, sobre todo, dos poetas. É inevitable, como a chuvia. Está aí, diante nosa, cada día. Existe, inda que probablemente perdéramola capacidade de reconócela ou de adiviñala. Ou eso quero crer.

            Existe, inda agora, nesta época idiota, nesta democracia de centro comercial, nesta terra de orgullosa vulgaridade sen límites, nesta sociedade de mediocridade elevada a modelo, nesta vida de teléfono móvil, de teletenda, de xa é primavera no Corte Inglés, de axustados horarios imposibles, de xuventude eterna e imbécil. Existe, ou eso quero crer.

            A poesía é un arma carregada de futuro, dicía Celaya. Probablemente sexa mentira, pero qué mais da. Na beleza sempre hai un compoñente de mentira, de engano, de espellismo. A beleza minte, igoal que o fermoso doe. Quizais por eso polo habitual  preferimos o vanal, o brutal, o estúpido, o vulgar, o mediocre.

            A maior parte de nós, admítámolo, somos cativos, insulsos, pobres. Non temos talento. Os nosos soños son dictados pola televisión (prá xeneración á que eu perteñezo; a radio, Internet ou o que veña agora cumpriron ou cumprirán a mesma función pra outras xentes). Queremos o que temos que querer: somos perfectamente previsibles. Conformamonos, adaptámonos, acomodámonos. A vida, sexa ou que sexa iso, acontécenos. Somos personaxes secundarias da nosa propia existencia, somos o telón de fondo necesario, somos a multitude que aparece no intre oportuno pra realzar o valor do heroe e a beleza da heroína (ou viceversa), somos prescindibles, intercambiables.

            Así somos, moitos de nós, case que sempre.

            Mais as veces sucede, porque sí, que unha voz, unhas letras xuntadas dun certo xeito, o movimento dun animal, unha lembranza, un cantar, unha imaxe, un xesto, eu que sei, completa a liña de puntos, o que sexa, fainos sentir que estamos no sitio e no intre adecuados, que somos propietarios da nosa existencia (“…son o amo do meu destiño, son o capitán da miña alma”, que dicía o outro). Que hai ocos no noso interior raramente habitados, e que semellan cálidos. Que hai selvas no noso interior salvaxes e indomables. Que en certo xeito, todo pagou a pena. Que a vida doe, a vida queima, a vida é doce e salgada. Que é nosa.

            Chámalle, por exemplo,  poesía a eso que sucede de cando en vez, e que un sinte confusamente, sen ser capaz de expresalo. E que os chamados poetas, que probablemente sinten o mesmo que calquera de nos, son capaces de converter en palabras. “Intermedian”, por así decilo, entre a poesía e nós. 

                       

Na tumba de Lois Pereiro está escrito:

Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria.

            O cantante do grupo Cicatriz, na sua derradeira actuación, xa moi enfermo e con muletas, achegouse ó borde do escenario  e xirouse a viseira, amosándolle o rostro estragado ó público. Dixo algo como “aproveitade agora que non ides ter  outra ocasión.” Unha chuvia de lapos asologoulle  a faciana. Foi un recoñocemento, un adeus, unha celebración. E, vale, un montón de cuspe. Supóñovos familiarizados cos rituais punkis.

            Poesía?

           

            Védes por onde vou?

            ---

(Longo, confuso, coñazo e sen obxectivo: ésta é, sen dúbida, e de novo, a páxina de carlos, ún de teis, o único culpable do que eiquí pase. )

         ---

     

       Boeno, inda ca miña vida social consiste básicamente en rascarlle a cabeza a algún gato coñecido (que se deixe), as veces salgo a alternar (jeje), e vou a algún concerto que outro. O mes pasado tiven o pracer de ver no Teatro Principal de Pontevedra a Joao Mortagua, incríble (polo bó que é) saxofonista portugués, acompañado por Paco Charlín, Xan Campos, Iao Fernández e Max Gómez. O concerto foi excelente. E xa estou farto de pór adxectivos encomiásticos. Por si alguén quedou con gañas de ir, vai un video-vía-youtube que recolle parte do tal concerto.

E xa está. Recuperando a normalidade.

Miguel Carballido.

Uns días antes da primaveira do 2007 faltounos Miguel Carballido. Ademais de moitas outras cousas, Miguel foi membro cofundador da aventura, do desvarío, da experiencia, do proxecto sempre sen rematar que foi, ou quizaís é, o Ateneo Libertario de Vigo.

 A páxina de “carlosdeteis”, hoxe, é, porque sí, porque nos pareceu ben,  a páxina do Ateneo, espazo no que algunha  xente compartimos con Miguel un anaco importante, prezoso, inesquecible da nosa vida.  O que segue a continuación é, en primeiro lugar, a colaboración que enviou o Ateneo á revista anarquista “La Campana” pra ser publicado no número especial adicado a Miguel cando o seu falecemento; seguen textos feitos para esta ocasión por Larri, Puri, Estrella e Juan; e eiquí e alá, fotos tiradas de diferentes sitios e de épocas moi dispares.

Non é unha elexía, nen o lamento dunha perda. Véxase mais ben como a celebración do tempo que compartimos, nós e outros, con Miguel.

"Miguel Carballido foi, antes que nada, anarcosindicalista e militante “do” Sindicato (primeiro CNT e despois CGT, o único posible para él, foran cais foran as siglas), e foi a esta faceta á que lle adicou mais traballo e tempo. Sen dúbida, tamén é pola sua actividade sindical polo que foi mais coñecido e é lembrado.

Ademais, Miguel foi membro do Ateneo Libertario de Vigo dende a sua fundación, aló polo ano 1996, e é a este aspecto da sua militancia á que vai adicado este pequeno artigo.

O Ateneo xurdiu no ambente sindicalista e libertario de Vigo, cunha certa ambiguedade nas formas e nos obxectivos, que probablemente eran diferentes para cada ún dos fundadores; esa falta de definición, que chega ata hoxe, se ben é molesta e desconcertante, incluso para nos, tamén constituiu (quizais todavía o faga) un dos seus principias atractivos.

Así, se ben foi admitido por todos que a difusión é práctica da cultura libertaria era o principal obxectivo do Ateneo, nunca quedou moi claro o “carácter” do colectivo: ben militante, promovendo e sumándose a accións, ben cultural, organizando charlas, debates, etc. Habitualmente, basculamos entre as duas opcións, alternando etapas de actividade frenética con épocas de paralización case que absoluta. Por outra parte, o Ateneo, aparte dunha vaga definición como “libertario”, case que nunca se pronuncia sobre cuestións ideolóxicas ou de identidade.

Miguel participou en todo o desenvolvemento do colectivo: dende a fundación, a organización dos primeros actos (na Asociación Veciñal de Lavadores), ó enfrontamento coa CNT-Vigo (posiblemente foi Miguel un dos mais afectados polo tema en cuestión), a campaña a favor de Mumia, a participación nas campañas anuais  de Obxección Fiscal, o traslado ó local de Rúa San Vicente, a consecución do local propio na Rúa Santiago, a coordinación con colectivos como a MOC e Caleidoskopia, a campaña pro-presos do 2002, a colaboración na creazón da Xuntanza Libertaria, a colaboración coa CGT e CNT no primeiro “espazo antimilitar”, a perda do local, … Tantas cousas…

Pero, mais que nada, hai que pensar que no Ateneo, tanto na época que tiñamos local como as que non, a maior parte do tempo non se facía (e non se fai) nada… Nada que non fose falar, debater, comentar as noticias, fantasear, compartir lecturas… E quizais esta vida “interna” e inútil do colectivo é, para os que participamos nela, a mais interesante.

Neste ambente, Miguel amosábase xeralmente moito mais relaxado que no sindicato; conversador infatigable, documentado, firme nas suas conviccións, amable, cun grande sentido do humor… Agás nun par de ocasións (xeralmente cando o tema de Palestina saía á palestra), debater con Miguel, inda que non se estivera dacordo con él, erá un pracer.

A este tipo de colectivos, que non teñen cargos, nen congresos, nen estructura, nen cartos, que apenas son colectivos, ún aporta a sua propia personalidade. Miguel, para fortuna nosa, aportou parte da súa nobreza, da sua honradez, do seu inxenio. É culpa nosa se non o aproveitamos mellor.

Foi un pracer, foi un orgullo, foi un privilexio, compartir con Miguel este pequeño intento de difundir e pór en práctica a Idea.

Que a terra te sexa leve, compañeiro."

Ateneo Libertario de Vigo. Marzo, 2007.

            Lembrar a Miguel é lembrar a amizade que compartimos moitas persoas. Amizade que desgraciadamente nesta sociedade actual, e xa daquela cando vivía, é case un residuo antropolóxico. Hoxe en día a amizade é emborracharse e drogarse cando es moz@ para esquecela despois por compañeir@s de traballo ou aficionad@s a un mesmo pasatempo ou hobby ou falsa paixón ou organización, ou outras actividades xa deshumanizadas e cunha interrelación persoal escasa, incompleta, superficial, interesada… Lembrar a Miguel agora é activar unha amizade que estamos a compartir moitas persoas entre nós de xeito pleno, pola nosa propia vontade, entre iguais, desinteresada con un ou unha mesma e ao servizo d@s demais, profundamente moral, apaixonada pola verdade, coa consciencia da imperfección e negatividade individual e a ledicia dos logros colectivos, conquistadora de bens inmateriais, absolutamente respectuosa e integradora, en fin unha amizade esencialmente humana, e polo tanto incompatible co capitalismo estatal que levounos e lévanos a unha loita sen final contra todo tipo de goberno, jerarquía ou opresión.

            A morte repentina de Miguel foi dolorosa espiritualmente para a nosa amizade e a nosa loita ainda si, evidencia a fugacidade da vida, o paso do tempo e a morte, características substanciais da esencia humana que debe impregnar toda amizade e loita fraternal verdadeira.

Larri.

Votamos de menos a Miguel. Cada un de nos saberá porqué.

Por estas datas finou hai uns anos e ainda non nos resignamos. Por iso e porque o votamos en falta o lembramos xuntos dende eiquí.

Sigo tendo presente a Miguel en moitas e moi diversas ocasións. A sua lembranza faise inevitable en según que momentos, pero é nas festas cando máis me gusta lembralo. É aí onde sigo escoitando clara e alta a sua risa no medio do rebumbio, e non podo evitar sorrir cando o sinto.

Cada un lembrará a Miguel saberá porqué e conservará del o que poido obter, pero eu o lembro especialmente nas festas e do que obtiven de Miguel, conservo como un tesoro a sua risa. Así é que Miguel, un bico e ata a próxima!

Ah! E obrigada polas risas.

PFM.

Hasta que pasaron lista en clase no supe que se llamaba Miguel Carballido. Apareció, de repente, desde la última fila en la que se solían sentar él y su amigo hasta dónde yo estaba. Lo conocí colocándome las tildes o las comas, (que yo siempre olvidaba a la hora de tomar apuntes) y ya estuvo el resto de su vida corrigiéndome los textos, todo lo que publique en “La Campana” o la época en que escribí cuentos él fue mi corrector y mi lector más crítico. Leer y escribir eran dos cosas que le apasionaban, por eso me pareció una buena forma de recordarle, compartir algunas pinceladas de su relación con la literatura.

 Los que le conocisteis sabéis que era muy sociable en la calle, le encantaba la tertulia en torno a un vino, salir los días soleados y encontrarse con amigos, sin embargo apenas recibía visitas en casa. Necesitaba un  espacio dónde guardar sus cosas, leer la prensa sin interrupciones (algo que detestaba) y así como era exageradamente generoso, no era amigo de compartir todos sus pensamiento ni su espacio. Su espacio era solo suyo. Solo algunos podíamos acompañarlo de vez en cuando.  Tampoco tenía aprecio por casi nada material, salvo sus vinilos y sus libros pero, sobe todo, sus libros. Le gustaban de una forma sensual. Los olía nada más comprarlos. Le encantaba el olor de la tinta de las ediciones antiguas. Acariciaba las encuadernaciones, las tapas, y si el libro le gustaba ponía su nombre y el año en la primera página y, en muchas ocasiones, algún pensamiento del momento. Muchas de sus citas están hechas en viajes,  en las librerías de viejo o los rastros de Paris o Madrid.

 Sus temas de lectura eran muy dispares ya que, aunque lo que más destaca de su biblioteca son los temas sociales o los clásicos del anarquismo, también le interesaba la ciencia, la novela de viajes o la poesía y era feliz cuando encontraba en un rastrillo un tebeo antiguo de Tex, ya que, aunque se crió con el Capitán Trueno y El Jabato y más tarde se aficionó a los Asterix y Luky Luke, los de Tex eran sus favoritos.

 En la época en que estudiaba Graduado Social y trabajaba en Tui, intentó con dos compañeros crear  la Federación Local Obrera de la CNT. Incluso ponían un puesto de libros los domingos, en el Paseo de la Corredera. Allí leía a Bakunin, Kropotkin, Miguel Hernández. De esos años son, también, los libros de Anselmo Lorenzo o Brertand Russell.

Leía con bastante fluidez tanto en portugués, que conocía por sus años trabajando en la aduana de Tui, como en francés, gracias a Isabelle, un amor de juventud que vivía en Montauban y con la que se escribió durante años, y le animó a estudiar en la Escuela Oficial de Idiomas.  De entre las lecturas lusas le gustaba Pessoa, pero mucho más toda la obra de Saramago, que releía muy a menudo y, en francés, los clásicos del XIX y algúnos titulos de Milan Kundera .

 La mayoría cree que comenzó a escribir en La Campana, pero no fue así. Escribía en cuartillas, sobre todo, que dejaba entre los libros. Otras veces eran cartas que quedaban en una caja con fotos del colegio, postales y canicas. Solían ser pensamientos, muchas veces tristes, recuerdos infantiles, versos de enamorado. Algunos se han perdido en las mudanzas, otros los conservo como una joya. Muchas veces dejaba cuartillas para que las encontrase con versos suyos mezclados con otros de Oliverio Girondo o Mario Benedetti y me retaba a distinguirlas…Benedetti era su poeta favorito, a pesar de gustarle Neruda, Lorca, Machado, Miguel Hernández o Kavafis.

 Como columnista detestaba a Vargas Llosa y, aunque era lector de Gala cuando hacia La Tronera en El Independiente, sus novelas no le decían nada. Sin embargo, le encantaba la acidez de los reportajes de Maruja Torres y buscaba siempre las columnas de Juan José Millas o las novelas de Pérez Reverte, y descubrió a Noam Chomsky y a Ignacio Ramonet gracias a las ediciones de prensa.

 Con la muerte de su padre, José,  una parte chispeante de él murió para siempre. Le invadió mucho tiempo una sensación de soledad y pequeñez. En esa época rescató algunas lecturas infantiles, como las obras de Julio Verne, el clásico Moby Dick  o“Momo” de Michel Ende, pero también se aficionó a autores más densos, como Sanchez-Ferlosio, Delibes, Carlos Fuentes, Rafael Argullol o Vázquez Montalbán, y varios títulos clásicos de filosofía.

 Tras una etapa como asesor jurídico de CGT y una importante crisis personal, en la que apenas leía,  volvió a recuperar esta pasión gracias a su amigo Seso, con el que intercambiaba libros y más tarde, cuando su madre, Rosalía, comenzó a mostrar síntomas de Alzeimer y necesitaba que pasasen más tiempo con ella, se pasaba tardes de domingo leyendo, mientras ella veía la televisión. De esa época lo recuerdo leyendo “Todas las familias felices” de Carlos Fuentes, o “La historia del rey invisible” de Rosa Montero, por ejemplo, bajo la mirada de Noa, un perrito que recogimos en la protectora de animales para hacer compañía a su madre.

 Los últimos meses,  enfermo, no era capaz de concentrarse en la lectura por la medicación, y prefería dar paseos, a pesar del invierno,  por la finca en la que estábamos, o irse a trastear en la cocina de leña con un libro de recetas, por ejemplo, aprendió a hacer flanes de chocolate. Dejó un marcapáginas en la 31 de “Os libros arden mal” de Manolo Rivas, a pesar de gustarle el autor,  y apenas empezado “La catedral del mar”, ambos regalos de dos amigos.

 Para terminar, me gustaría nombraros los libros que tuvieron un espacial valor para él, pero pecaría de soberbia si lo hiciese, sin embargo hay dos con los que yo lo identifico plenamente, el primero, una edición antigua de “El apoyo mutuo” de Kropotkin y el segundo “La insoportable levedad del ser” de Milan Kundera,  comprado y garabateado en el metro de Paris. Ambos están ahora con la caja de canicas que me regaló después de algunos años, en donde guardaba  tesoros infantiles, fotos, billetes de metro, las cartas de sus novias de colegio. También tengo algún poema junto al último libro que me regaló, semanas antes de irse, “El viaje a la felicidad” de Punset, del mismo autor acababa de leer “El alma está en el cerebro”, en el que dejó escrito, como una premonición: Vigo, noviembre 2006 –en el “bucle”-

  

Estrella García.

 Texto que remite Juan:

 

E xa case que está. Ímoslle pegar un video de Leo Ferré dunha canción que lle gostaba especialmente a Miguel (e coa que nos estivo dando a brasa nunha viaxe de volta dende Valladolid).

Pra rematar, unha lembranza pra Antonio Palacios, "Palas", recentemente falecido.