5 de febreiro de 2013. Agardando.

Un home só agarda na sá de espera.

Un home, só, agarda na sá de espera.

Senta nunha cadeira, érguese, senta en outra. Hai sitio de abondo. Érguese. Pasea.

Agarda.

Luz branca. Zumbidos. Revistas nunha mesa.

Colle unha e lle bota unha ollada. Non entende nada do que pon alí. Nen sequer sabe en que idioma está escrito. Deixa a revista enriba da mesa. Séntase en outra cadeira. E agarda.

Xunta as mans, coma se estivera pregando.

Descubre que se pode estar mortalmente asustado e mortalmente aburrido ó tempo.

Érguese, camiña ata o outro extremo da sá, séntase en outra cadeira. Agarda.

Chégalle o ruido do tráfico de alá baixo, na rúa. Cré ouvir voces, música. A vida segue, alá abaixo.

Desexaría máis que nada sair pola mesma porta pola que entrou hai … canto hai diso?,  premer o botón do ascensor, chegar ó portal, encender un ducados, sair á rua, empaparse do orballo que antes estaba a cair (seguirá caindo agora?), e camiñar, camiñar rápido sen deterse, sen dirección, esquivando a xente coa que se cruzara, camiñar e  seguer camiñando ata que lle estouparan os pulmóns dunha puta vez.

Cambia de sitio. Colle outra revista, pero nen sequer intenta comprender o que está escrito. Agarda.

Pódese súar e estar morto de frío ó tempo.

Un home só agardando na sá de espera.

…

Unha porta se abre. Unha voz sen inflexións pronuncia o seu nome.

Érguese e diríxise cara á voz. Obedente, rendido, vendido.

________
A foto de enriba (miña) recolle unha peza, sen título, colección particular, de PFM (purificacionfernandez.blogspot.com). Barro branco e gres (penso). Lévolle tirado mil fotos, e non a remato de coller.
Vos deixo cun extracto dunha obra de teatro que vin hai xa uns cantos anos, e que non me dou quitado da cabeza. A obra é "As veces sentímonos tan cansos que facemos estas cousas", da compañía teatral  Novedous. A  mín deixoume abraiado. Non sei se esta compañía existe na actualidade, nen se é posible ver esta obra nalgures.

E xa está. Se me queredes algo, pois mo decides. Vémonos.

12 de xullo de 2012. Xente con e sen talento.

Dende sempre tiven entre os meus coñecidos xente con talento. Músicos, debuxantes, actores, artesans, cociñeiros,  fotógrafos…O cal, claro está, é unha sorte non merecida. Pero ter contacto, ou amizade, ou coñecemento, ou o que sexa, con persoas dotadas para a creación, para a expresividade, para a transformación, non crea somente sentimentos de gratitude e admiración.

A estas alturas da existencia xa ún leva acumulado un bó número de  frustracións, en todolos eidos. Vagabundo frustrado, mais que nada. E vago. Pero tamén escritor, músico, medievalista (si, home, si), fotógrafo… Frustrado por falla de aptitudes, de capacidade para o esforzo e o traballo, de humildade para aprender, e pola case que nula habilidade para estabelecer relacións “creativas” coas persoas e coas cousas.

A proximidade, o contacto,  coa xente de talento da que falaba ó principio, en un tipo das miñas características,  tende a afondar ese sentimento de frustración. Non de imitación, superación ou algo semellante, non. Frustración e envexa.

Probablemente o único talento que posúo é  a capacidade de recoñocer o talento en outros. Ja.

            Boeno, é o que hai.

Unha persoa que coñezo bastante ben e dende hai moito tempo é PFM: ela é, ademais de moitas outras cousas, artesá. Por certo, un día habíamos falar da artesanía- creación popular versus arte-creación ó servizo do poder, un tema que dá pra mais do que parece. . . Na sua actividade na artesanía, PFM, ó meu entender, destaca como ceramista ou alfarera, porque quizais é na cerámica onde mellor reflicte o seu carácter, ou porque a cerámica adáptase mellor os seus (cambiantes) estados de ánimo. Xa hai ben tempo que non expón nada, e a peza que se amosa a continuación ten xa algúns anos, pero é unha das miñas preferidas. A imaxe obtivose do blog purificacionfernandez.blogspot.com.  A peza en cuestión chámase “voraces”, inda que creo lembrar que nalgunha exposición o nome que levaba era “carnivoras”. Por suposto, podedes contactar con ela ou ver mais traballos seus no tal blog, que para eso está. Supoño.

Unha persoa irritantemente talentosa. Vaia. 

E xa está. Boeno, vouvos recomendar un autor, Amy Hempel, e un libro: “Cuentos Completos”. Unha das mellores escritoras que existen na actualidade. Quero dicir, unha das persoas que mellor escriben, na actualidade. Vale. Este libro está dispoñible na Biblioteca Central, ou Nodal, de Vigo. Non sei onde dicían que a traducción non é todo o boa que podía ser, polo que se alguén pode lelo en versión original, mellor para él. De nada.

E remato por hoxe. A foto que vai arriba é miña, e non ten título. Boa sorte, saúde e anarquía.